Η Κλεονίκη Ριζοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1951, μέσα σε μια οικογένεια με βαθιά αγάπη για τη μουσική. Η αγαπημένη της θεία Έλλη ήταν δασκάλα πιάνου. Κάθε Κυριακή πήγαινε στον αγαπημένο περίεργο πύργο του παππού και της γιαγιάς στη Ριζόπολη και έπαιρνε μαθήματα πιάνου. Τα χρόνια πέρασαν και η Κλεονίκη σπούδασε μουσική στα καλύτερα ωδεία της εποχής, δίπλα στη θεία Έλλη. Χρόνια μετά, κι ενώ ακόμα δεν εργαζόταν, κλήθηκε να καλύψει τα έξοδά της αλλά και των δύο παιδιών της. Συνέχισε τις σπουδές της και ξεκίνησε να παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα πιάνου. Μέσα σε τρία χρόνια οι μαθητές της είχαν ξεπεράσει τους 40! Η θεία Έλλη την παρότρυνε να ανοίξει τη δική της Σχολή Μουσικής. Ένα κτίριο στην πλατεία Όθωνος ήταν ο χώρος που στέγασε για τα πρώτα τρία χρόνια το όνειρό της. Λίγα χρόνια μετά, οι ανάγκες μεγάλωσαν. Μεταφέρθηκε στο ιδιόκτητο πλέον διώροφο κτίριο της οδού Κ. Ωραιοπούλου, όπου στεγάζεται μέχρι σήμερα.
Πήρε άδεια Ωδείου από το ΥΠ.ΠΟ.Α. και έκανε το όνειρό της πραγματικότητα: αποφάσισε να σταθεί μακριά από τις αποστειρωμένες, αυστηρές ωδειακές αίθουσες όπου η ίδια είχε σπουδάσει.
Δημιούργησε ένα Ωδείο ανοιχτό στην τοπική κοινότητα, όπου πρωτίστως θα καλλιεργούνται μουσικοί, δηλαδή μουσικά ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι. Ένα Ωδείο όπου σε κάθε παιδί επιτρέπεται να μάθει μουσική, ακόμα κι αν δεν έχει τον στόχο να γίνει επαγγελματίας μουσικός. Όραμά της ήταν οι μαθητές-μουσικοί να μοιράζονται έναν κοινό στόχο, να συναντιούνται, να μιλούν, να συνδέονται φιλικά και να πειραματίζονται δημιουργικά. Η μουσική να διδάσκεται ως εμπειρία ζωής, άρρηκτα δεμένη με την καθημερινότητα, ως εργαλείο έκφρασης, σχέσης, κοινωνικής δράσης και προσφοράς.
Το κατάφερε! Εστιάζοντας στη σχέση, δημιούργησε ένα Ωδείο το οποίο οι γονείς και οι μαθητές ένιωθαν σαν δεύτερο σπίτι τους. Επέλεξε με φροντίδα τους συνεργάτες της: ανθρώπους με προσωπική δέσμευση απέναντι στη μουσική εκπαίδευση, ολοκληρωμένες σπουδές μουσικής, ειδίκευση στο αντικείμενό τους και αγάπη για τη διδασκαλία.
Η αγαπημένη μας «κυρία Νίκη» ίδρυσε και υπηρέτησε το Ωδείο Ριζοπούλου ακριβώς 30 χρόνια και μέχρι το τέλος της ζωής της υπήρξε η Διευθύντρια και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Ωδείου. Πάντα χαμογελαστή και ακούραστη, υπήρξε η καρδιά, η ψυχή και ο νους που φρόντιζε να διατηρεί αναλλοίωτες ανθρώπινες αξίες και αρχές στη διδασκαλία της μουσικής. Ο άνθρωπος που μας ένωνε.
Ευχαριστούμε κυρία Νίκη!